Deszcz stukał w szybę 🎵, a Lila siedziała na dywanie przed wielkim pudłem. Z jego wnętrza wystawało samotne piórko.

Pociągnęła za nie.

Spomiędzy szalików wyskoczył brązowy kapelusz 🎵. Miał krzywe rondo i niewielką dziurkę. Dziadek twierdził, że właśnie tędy wpadają mu najlepsze pomysły.

Lila włożyła go na głowę. Opadł jej aż na nos.

Dziadek zmarł kilka miesięcy wcześniej 🎵. Dziewczynka bardzo za nim tęskniła. Brakowało jej wspólnych spacerów, jego śmiechu 🎵 i tego, że nawet zwykłe śniadanie potrafił zamienić w przygodę 🎵.

Tata usiadł obok niej. Razem zaczęli wyjmować rzeczy z pudełka 🎵.

Pod albumem leżała niedokończona, rozłożona na płasko latarenka z jasnego papieru. Na trzech ściankach dziadek narysował po jednej rzeczy: naleśnika, kaczkę i skarpetkę. Czwarta ścianka była pusta.

Obok leżała karteczka:

„Dla Lili. Na dzień, który potrzebuje odrobiny światła”.

— Dokończymy? — zapytał tata.

Lila już biegła po kredki.

Ułożyli papierową latarenkę na stole. Dziewczynka przyjrzała się pierwszej ściance. Widniał na niej krzywy naleśnik.

Lila uśmiechnęła się szeroko.

Pamiętała tego naleśnika. Oj, pamiętała!

Tamtego ranka kuchnia dziadka pachniała wanilią. Mąka pokrywała blat, fartuch i czubek jego nosa. Wyglądało to tak, jakby kichnęła na niego bardzo mała śnieżna chmurka.

Dziadek postanowił podrzucić naleśnika.

Poruszył patelnią.

Hop!

Naleśnik wzbił się w powietrze i wylądował dokładnie tam, gdzie powinien. Lila zaklaskała 🎵. Drugi nie poszedł w ślady pierwszego 🎵.

Usiadł dziadkowi na głowie.

Brzeg naleśnika opadł mu na czoło jak mała grzywka.

Dziadek nawet nie mrugnął. Obrócił się powoli, jakby prezentował nowy kapelusz.

— Na zimę trochę za cienki.

Lila śmiała się 🎵 tak mocno, że aż trzęsły się nogi kuchennego stołka, na którym siedziała.

Na papierowej ściance latarenki, tuż obok małego naleśnika, dziewczynka dorysowała 🎵 dziadka. Oczywiście z naleśnikową grzywką.

Potem przesunęła palec na drugą ściankę.